Yargıtay 4. Ceza Dairesi’nin 2024/1194 Esas, 2026/2524 Karar sayılı ilamı; hakaret suçunda dijital içeriklerin delil niteliği, paylaşımın sanığa aidiyetinin nasıl değerlendirileceği ve ceza yargılamasında mahkûmiyet için aranan ispat ölçüsü bakımından dikkat çekici bir değerlendirme içermektedir. Kararda, sosyal medya paylaşımına dayalı isnadın yalnızca sınırlı ve tartışmalı belgelerle desteklenmesinin mahkûmiyet için yeterli kabul edilemeyeceği vurgulanmıştır.
Karara Konu Uyuşmazlık
Somut olayda sanık hakkında hakaret suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuş, bu hükme karşı kanun yollarına başvurulmuştur. Dosya kapsamındaki tartışma, katılana yönelik olduğu ileri sürülen paylaşımın gerçekten sanık tarafından yapılıp yapılmadığı ve mevcut delillerin mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı noktasında toplanmıştır.
Sanık tarafı, isnat edilen paylaşımın kendisine ait olmadığını, dosyada yer alan materyallerin hüküm kurmaya elverişli nitelikte bulunmadığını ve ceza muhakemesinin temel ilkeleri gözetildiğinde beraat kararı verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.
Yargıtay’ın Değerlendirmesi
Yüksek Mahkeme incelemesinde, isnada dayanak yapılan paylaşımın tespitine ilişkin delil yapısını esas almıştır. Dosyada yer alan bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, paylaşımın sanık tarafından yapıldığını kesin biçimde ortaya koyan yeterli teknik ve hukuken elverişli delil bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Kararda özellikle, sanığın paylaşımı inkâr etmesi, kolluk araştırmasında ilgili paylaşımın açık biçimde doğrulanamaması ve dosyada bu iddiayı kuvvetle destekleyen başka bir maddi delilin yer almaması önemsenmiştir. Bu çerçevede Yargıtay, ceza mahkûmiyetinin varsayıma ya da eksik ispata dayandırılamayacağını; şüphenin giderilemediği durumlarda sanık aleyhine hüküm kurulamayacağını kabul etmiştir.
Kararın Sonucu
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, mevcut delil durumu karşısında mahkûmiyet hükmünün isabetli olmadığı kanaatine varmış ve sanık lehine bozma kararı vermiştir. Böylece dosyada, isnadın kesin ve inandırıcı delillerle ortaya konulamadığı hallerde beraat ilkesinin gözetilmesi gerektiği bir kez daha ortaya konmuştur.
Kararın Önemi
Bu karar, özellikle sosyal medya içerikleri ve dijital paylaşımlar üzerinden yürütülen ceza yargılamalarında delilin niteliği bakımından önem taşımaktadır. Ekran görüntüsü, fotokopi belge ya da doğrulanmamış içeriklere dayanılarak doğrudan mahkûmiyet sonucuna gidilemeyeceği; paylaşımın kaynağı, aidiyeti ve doğruluğunun kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği anlaşılmaktadır.
Ceza yargılamasında mahkûmiyet, ihtimale değil; açık, kesin ve vicdani kanaat oluşturacak derecede güçlü delillere dayanmalıdır. Bu karar da söz konusu ilkenin dijital deliller bakımından uygulamadaki karşılığını göstermektedir. Bununla birlikte her dosyanın değerlendirilmesi, kendi somut delil yapısı ve yargılama süreci çerçevesinde ayrıca yapılmalıdır.
Karar Künyesi
Daire: Yargıtay 4. Ceza Dairesi
Esas No: 2024/1194
Karar No: 2026/2524
Karar Tarihi: 04.02.2026
Uyuşmazlık Konusu: Hakaret suçunda delil yetersizliği ve dijital paylaşımın sanığa aidiyetinin ispatı
